Parası olanın medya patronu, eli kalem tutanın köşe yazarı olduğu tek ülke: Türkiye. Hele de Sabah gazetesindeki köşe yazarlarından Engin Ardıç adlı şahsiyet. Karacahilliğin önderi gibi hergün yazı yazıyor köşesinde. Sol fikirlerin zıttı sağcı parababalarının kalemi olduğunu sırıta sırıta bangır bangır yazıyor... İki satır okumanız yeterli ne olduğunu anlamak için. Köşeyi dönmek isteyen tiplerden. Tamam sende köşeyi dön. Dönerkende insancıl duygularını kaybetme. Yazılarında seviyeyi koru.

Çok değil Hıncal Uluç ile popületire kazanma adına "Atatürk" üzerine tartışma çıkarttı malum kişi. Sonra ağzının payını aldı oturdu yerine.

Bizim memlekette şerefsizlik bile parayla. Satılık kalemşörlerin o gazeteden diğerine, o kanaldan öbürüne transfer olduğu vatan. İnsanı üzen hatta isyan ettiren. Herkes yolunu tutturmuş -torbasını doldurmaya çalışırken halkın sefaleti. Böyle faşizan duyguları kendine rehber edinmiş- gerçek hayattaki başarıları olmayan Engin Ardıç gibi gazeteci müsvettelerine ülkemin önemli gazetelerinde ikinci sayfada köşe vermek. Allah aşkına sen neyi başardın Engin Ardıç. Hangi makalen önemsendi. Bilimsel araştırmalarında hangi önemli soruyu aydınlıkla buluşturdun. Kitaplarında hangi gerçeği önemsetti ve benimsetti okur kitlesine. Ciddi olarak ne gibi eleştireler getirdin toplum düzeni hakkında. Yok hiçbirşeyi. Dilinde kemiği yok. Üçü beşten sallıyor. Hak etmediği gazeticilik maaşını hak etmişcesine alıyor. Ne ala memleket. 

Olayın acınacak tarafıysa kimin yazılarını okuduğu. Ben her okuduğumda küfrü basıyorum. Gerisini siz düşünün ne kadar başarılı bir insan. Bırakmalısın bu işleri. Onurlu bir mesleğin yüz karası olmaktansa basit işlerin aranan kişisi olmayı denemelisin. Suç sende değil, seni oraya getirip, o köşeyi sana verenlerde... Patronunda, genel yayın yönetmeninde, şusunda, busunda...

Uğur Mumcu, Abdi İpekçi, Hrant Dink, Necip Hablemitoğlu. Ve daha akla gelmeyen çok sayıda yetkin gazetecilerimizi faili meçhul cinayetlere kurban gittiğini düşündükçe. 

Neden ilerleyemediğimizi anlıyorum. Bizde gerçeği söyleyeni kovarlar, sürerler dokuzuncu köyden.  Olmadı öldürürler.

Dokuzuncu köyse parayla köşe yazıları yazan gazetecilere kalır.

Düzen böyle sürer gider. Ve meydan böylelerinin düzeni olur... Maalesef!