30 günlük sözde tatilim, yarın iş başı yapmamla bitecek. Pekte bir yerlere gidip değerlendiremedik izni. Aslında bu kadar işsiz gencin olduğu ülkemizde tatil yapmakta içime sinmedi. Tek tesellim iyi-kötü bir işimin olması oldu. Nereye gitsem işsiz ordusuyla karşılaştım. İnsanlar çaresiz. Daha kötüsü umutlarını yitiriyorlar. Yarın sofrada ne yiyeceğini yapanlar var bu verimli topraklarda. Ne diyeyim. Konuşsam tesiri yok. Sussam gönül razı değil. Hal böyleyken Eylül ayında krizin asıl şiddeti ortaya çıkacakmış. Ekonomi dilinde; işsizlerin sayısı artacak demek. Bende buradan duyurayım. Neyin? bizleri beklediğini bilmiyoruz. Ne gibi sonuçlar doğuracağından haberimiz yok. İşte böyle geçti. İznimde bazı gerçekleri net gördüm. Kavradım. O da baştakilerin keyfi yerindeyken, halkın acılar içinde kıvrandığı. "Benim gözümde bir ülkede sofrasında ekmeği bulamayan aileler, geceleri aç yatan çocuklar varsa. Orada halkını anlamayan bir siyasetçi, sonucundaysa gereksiz bir siyaset propagandasi var"  demektir. Seçim sonuçları her zaman için asıl başarıyı ve istikrarı göster-[e]-mez. Eğer bu AKP hükümetinin başarıysa, helal olsun diyorum. Yaptığımda yargısız infaz değil. Gerekli bir eleştiri. Hergün hepimizin yaptığı gibi... 

İznime gelince 5-6 gününü Yalova'da bitirdim. Geri kalanı İstanbul'da geçti. Keşke izne çıkmasaydım dediğimi bile oldu zaman zaman. Hayat her zaman lay-lay-lomla geçmiyor arkadaşlar. Umarım benim değerlendiremediğim, 1 yılın iş stresini çıkaramadığım izinlerimin acısını diğer dostlar çıkarır. Fazla konuşup var olan yaraya tuz basmak istemiyorum. Çünkü; herkes, herşeyi biliyor.

Onun için; izinden dönen arkadaşlara merhaba, çıkacaklara iyi tatiller... ( ; İşin olmadığı (boş) günlerin tadını çıkarın ki: benimki boşa gitti. Sizinki boşa gitmesin...